Recht vanuit het hart……

hart2Zoals ik alle posts (alleen maar) vanuit m’n hart schrijf, vind ik deze toch heel belangrijk. Zeker omdat het een heel persoonlijke ervaring is. We leiden tegenwoordig vaak een hectisch en druk leven. We vragen veel van onszelf maar ook van anderen. Maar luisteren we wel goed naar wat ons hart ons zegt?!

Bij mij begon het ruim 3 jaar geleden toen ik startte met m’n opleiding als pubercoach. En eigenlijk zelfs al wel eerder want ik bleek de auto-imuun ziekte vitiligo te hebben. Ik kreeg bleke vlekken in m’n gezicht. Het pigment verdween net zoals bij Michael Jackson. Maar ja, wist ik veel dat jezelf de oorzaak bent van een auto-imuun ziekte. Daar was ik helemaal niet mee bezig. Tot die tijd dacht ik altijd dat ik prima functioneerde en was ik niet me niet bewust van wat er eigenlijk in m’n lichaam gebeurde.

Een belangrijk onderdeel van m’n opleiding was kijken naar m’n eigen jeugd. Hoe zag m’n gezin eruit, wat is er allemaal gebeurd, hoe heb ik dat ervaren en ga zo maar door. Dat zet je enorm aan het denken. Alles wat zo vanzelfsprekend leek was dat ineens niet meer. Heel verwarrend. Na een jaar hard werken had ik m’n diploma op zak en ik wilde ik heel graag een eigen coachpraktijk. In eerste instantie gericht op jongeren op de middelbare school.

Vanaf dat moment begon voor mij de echte hectiek. De website moest gemaakt. De teksten moesten geschreven. Kleuren voor het logo uitzoeken, lettertypes, visitekaartjes …………… Ga zo maar door. Ook kreeg ik m’n kantoor aan huis en daar moest een gedeelte van de garage voor verbouwd worden. Druk, druk, druk……… Achteraf gezien waren er toen al tekenen dat het allemaal niet zo super ging met mij. Ook m’n vitiligo vlekken werden steeds groter.

Tot ik kort na de verbouwing (2 jaar geleden) midden in de nacht ineens wakker werd met tollende ogen en als ik omhoog keek stond niets stil. Alles bewoog van links naar rechts en andersom. In een fractie van een seconde dacht ik: hier houdt m’n leven op. Ik was ontzettend bang en werd ontzettend misselijk. Zo misselijk ben ik in m’n leven nog nooit geweest. Ik kon niet opstaan, ik kon me niet omdraaien in m’n bed. Alleen maar overgeven.

De volgende dag vertelde de huisarts me dat ik een ontsteking aan m’n evenwichtsorgaan had. En de oorzaak: STRESS. Ik stress? Dat was nog niet in me opgekomen. Een week of 2 heb ik in m’n bed gelegen en daarna heel rustig aan de draad weer wat opgepakt. Het is zo fijn als je in zo’n situatie terug kan vallen op je basis, je gezin. Uiteindelijk heeft het ongeveer een half jaar gekost voordat alles over was. 2 Maanden nadat dit gebeurd was, kreeg ik enorme problemen met m’n rug. Rond crossen op een bureaustoel is even leuk maar niet als het weken aanhoudt.

Toen kwam bij mij het besef dat wat er gebeurd was een teken was dat ik actie moest ondernemen. Dit hoorde niet bij mij en ik wist dat ik er iets aan moest doen. Toen kwam er een coachingsmethode op m’n pad (PMA). En heb ik een aantal gesprekken met een coach gehad. Dat heeft m’n verandering in gang gezet. Een half jaar later ben ik zelfs naar Amerika gegaan voor de opleiding tot PMA coach. Mentaal heel zwaar maar ook daar vielen weer wat puzzelstukjes op z’n plaats. In ben mezelf in die 2 weken heel vaak tegen gekomen. Er zijn dingen gebeurd die m’n leven op z’n kop zette. Maar ik had het voor geen goud willen missen.

Vanaf dat moment realiseerde ik me dat ik nooit naar de signalen van m’n lichaam en m’n geest heb geluisterd. Gewoon doorgaan en doen alsof er niets aan de hand is. Ook al had ik vaak last van m’n rug, oorsuizen, erge vermoeidheid. Natuurlijk zei een stemmetje in m’n hoofd dat ik rustiger aan moet doen of me niet zo druk moet maken maar ik deed er niets mee. Ik ben me tot op de dag van vandaag aan het verdiepen in o.a. meditatie, transformational breathing, boeddhisme. En ik kan niet anders zeggen dan dat het m’n leven verrijkt heeft. Het heeft me veel zelfinzicht gegeven en ik neem vaak de tijd voor zelfreflectie. Ik negeer niet meer de tekenen van m’n lijf. En als ik nu ook maar een beetje het gevoel heb dat ik het te druk heb, neem ik gelijk gas terug. Ik luister nu goed naar mezelf.

Wij, als moderne mensen, zijn het kwijtgeraakt om te luisteren naar onze innerlijke stem en ons lichaam. Ook ik ben er niet mee opgegroeid. Maar dat wil niet zeggen dat je het niet kan leren. Als je het wilt dan kan je het. Maar geldt dat niet voor heel veel dingen?! Negeer de tekenen niet. Opgekropte gevoelens zetten zich vast in je lichaam. En waar? Dat is voor iedereen verschillend. Mijn leven ziet er nu een heel stuk mooier uit. Ik leef heel bewust. Ik eet gezond (hoofdzakelijk biologisch) en zorg voor voldoende beweging. Ik ben in balans. Ik heb geleerd om naar m’n hart te luisteren!!! En m’n vitiligo? Je mag 3 keer raden.

 

3 reacties op “Recht vanuit het hart……

  1. Hey Len,

    Wat een mooi verhaal van je zelf. En net wat je zegt een goed voorbeeld voor anderen. Het is ons ook niet met de paplepel ingegoten, tijd voor jezelf nemen en luisten naar je lichaam. Nee altijd maar doorgaan en niet klagen of zeuren. Wat mooi dat je jezelf weer hebt terug gevonden en nu een fijne balans in je leven hebt gevonden. Het komt met de jaren he. Ik wens jouw nog vele jaren in balans toe, samen met je gezin.x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *