Zo sterk kan een mens dus zijn……

SpiritVeel te lang geleden alweer dat ik voor het laatst wat geschreven heb op m’n blog. 4 Maanden om precies te zijn. De mensen die mij persoonlijk kennen, weten dat deze maanden niet altijd even makkelijk zijn geweest. Het verlies van mijn vader, in januari, is zwaar. Maar het leven gaat door en het werk heb ik weer opgepakt. Alleen het schrijven nog niet. De inspiratie wilde maar niet op gang komen.

Zal ik wel, zal ik niet? Kan het wel, kan het niet? Geschikt voor op m’n blog of toch niet? Zit een ander op mijn verhaal te wachten of toch niet? Is het te persoonlijk of toch niet? Al die gedachten, oordelen en aannames om gek van te worden. Toch heb ik de knoop doorgehakt om te schrijven over het verlies van m’n vader. In eerste instantie gewoon voor mezelf. Maar uiteindelijk ook voor anderen. Er zijn zo ontzettend veel mensen die dit overkomt of nog gaat overkomen. Een tijdje geleden kreeg ik van een aantal mensen te horen dat ze graag m’n verhalen lezen omdat ze zo herkenbaar zijn. Net het zetje dat nog nodig was.

Pffff…., je krijgt het leven niet bepaald cadeau zeg. Iedereen krijgt zijn of haar aandeel. Dat is mij de afgelopen maanden wel weer duidelijk geworden. Het is alleen wel aan jezelf hoe je ermee omgaat. Dat is wat bepaald hoe je het ondergaat en/of verwerkt. Ik was op zoek naar een geschikte foto voor bij deze post. Er zijn er heel wat voorbij gekomen maar niet één dekte zogezegd de lading. Totdat ik deze zag, precies zoals het voor mij voelt: “Your spirit is powerful beyond belief”. Oftewel: “je geest is zoveel sterker dan jezelf voor mogelijk houdt”.

Het is verbazingwekkend waar een mens toe instaat is. M’n vader heeft uiteindelijk 16 jaar kanker gehad (non-hodgkin lymfomen). En dan niet gelijk in de meest heftige vorm hoor. Bij hem ging het heel geleidelijk. Hij kreeg ook niet gelijk chemokuren en bestraling. De kanker zat bij hem in z’n huid en is daar vaak aan geopereerd, 150 plekken zijn er weggehaald (over z’n hele lichaam). Zelfs tot 2 weken voor z’n dood. Eigenlijk niet meer verantwoord maar hij wilde het zelf. De laatste jaren werd hij snel slechter. Al zei hij zelf van niet. Kon eigenlijk niet meer lopen, verloor steeds z’n evenwicht.  Als je mijn vader vroeg: “hoe gaat het?” Antwoordde hij steevast: goed. Hij had nooit pijn (zei hij), hij klaagde niet en wilde alles zelf doen. Deed vaak onverantwoorde dingen waardoor hij viel en niet meer overeind kon komen. Wat voor mijn moeder alles behalve makkelijk was. Ze had 24 uur per dag de zorg over hem. En kon hem hierdoor niet alleen laten.

Hij vond het erg moeilijk te accepteren dat er steeds weer dingen waren die hij niet meer kon doen. Z’n wereld werd steeds een stukje kleiner. En daar kon hij eigenlijk niet mee omgaan. Geestelijk was hij ijzersterk alleen z’n lichaam gaf het stukje bij beetje op. Eind november (vorig jaar) werd hij (doodziek) in het ziekenhuis opgenomen vanwege allerlei ontstekingen. Na 2 weken waren deze onder controle en werd hij overgeplaatst naar een verpleegtehuis in de buurt van mijn ouderlijk huis. Hij was zo zwak dat er absoluut geen sprake van was dat hij naar huis zou kunnen. Hij dacht zelf een paar weken te revalideren en dan alsnog naar huis. Wij als familie zagen dat dat absoluut niet zou gaan gebeuren. Maar het was zijn houvast.

Ruim 2 maanden heeft hij daar gevochten voor z’n leven. De laatste dagen at en dronk hij niet meer. Hij ging zienderogen achteruit. Was nog maar een schim van zichzelf. Heel sterk vermagerd en kon haast niet meer praten. Z’n lichaam was totaal op. Ik vind het heel moeilijk om iemand die je zo ontzettend dierbaar is zo te zien vechten en lijden. En zeker als het gaat om één van je ouders. Mijn vader was m’n grote sterke rots. Stond echt altijd voor iedereen klaar, niets was hem te gek. Z’n gezin was alles voor ‘m. Hij vroeg niet veel van het leven. Was altijd optimistisch en positief. Ik heb ontzettend veel van ‘m geleerd en daar ben ik blij om.

M’n vader wilde ons, het leven niet loslaten. Hij was er altijd van overtuigt 100 jaar te worden maar werd uiteindelijk 74 jaar. De laatste anderhalf uur dat m’n vader nog leefde staan in m’n geheugen gegrift. Ik ben niet van z’n zijde geweken. Ik heb op z’n bed gehangen, al die tijd z’n hoofd en z’n hand vastgehouden en tegen hem gepraat. Hij begreep me tot het laatste moment. Hij kon alleen nog reageren door heel zacht een vingerkootje op m’n vinger te leggen. Of door z’n wenkbrauw een heel klein beetje op te trekken. Het laatste kwartier waren we met z’n vieren, m’n vader en moeder en m’n man en ik. Heel rustig, heel mooi. Hij kreeg nog extra slaapmiddel en morfine. En zakte toen weg. Je zag het leven verdwijnen. Z’n strijd was gestreden. Ik ben heel blij dat ik tot het allerlaatste moment bij ‘m kon zijn.

Z’n uitvaart was mooi maar moeilijk. Ik heb nog een brief aan ‘m voorgelezen. Dat was ook een vorm van opluchting. Nog een kans hebben om openlijk te zeggen wat ik voor hem voelde en te vertellen over de leuke dingen die we vroeger samen deden. Ik heb nog niemand gezien die zo sterk van geest is als hij. Z’n strijd vond ik vaak moeilijk om te zien maar het was wel zijn strijd. Hij heeft het op z’n eigen manier gedaan. Natuurlijk mis ik hem maar het leven gaat door. Ik kan er vrede mee hebben dat hij er niet meer is. Ik voel hem  nog steeds bij me, iedere dag. Daar word ik blij van en maakt het afscheid minder zwaar. Hij is hier dan wel niet meer lijfelijk aanwezig maar hij leeft voort in mij. In mijn gedachten, in de dingen die ik doe of soms zeg. Maar hij zit vooral in m’n hart. Daar heeft hij een hele speciale plaats en gaat daar nooit meer weg. Ik zal altijd van ‘m blijven houden. Soms heb ik moeite me op m’n werk te concentreren of voel ik verdriet. Dat laat ik dan ook maar gewoon over mee heen komen. Binnenkort krijgt hij zijn laatste rustplaats. We gaan z’n as uit strooien op de plaats waar hij het liefste was. Ik draag deze post op aan m’n vader. Hij heeft mij laten zien hoe sterk een mens kan zijn……..

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *